Minder salaris bij sportblessure

Sportende werknemers kennen een lager ziekteverzuim dan hun niet-sportende collega's, zo wordt algemeen aangenomen. Werkgevers hebben dan ook baat bij een sportieve levenstijl van hun werknemers. Maar als een werknemer keer op keer door sportblessures niet tot werken in staat is, zal een werkgever minder enthousiast worden bij het fanatieke sportgedrag van zijn werknemer. 

In deze zaak gaat het om een vrachtwagenchauffeur die aan zaalvoetbal deed en daarbij regelmatig geblesseerd raakte. Hij was in de laatste vier jaar maar liefst 20 maanden uit de running vanwege een knieblessure. Naar aanleiding van eerdere blessures hebben de werkgever en de chauffeur met elkaar gesproken. De werkgever wilde dat de chauffeur een andere sport ging beoefenen waarbij de kans op blessures kleiner is. De chauffeur vond zaalvoetbal niet bijzonder blessuregevoelig, en ging gewoon door met de sport. De werkgever liet daarop weten dat hij zou zoeken naar juridische en financiële sanctiemogelijkheden om de chauffeur te laten stoppen met zaalvoetbal. 

Toen de chauffeur zich weer ziek meldde wegens een blessure was de maat voor de werkgever vol. Hij besloot de chauffeur minder salaris te betalen dan waar de man tijdens ziekte eigenlijk recht op had. 

Wettelijke loondoorbetalingsplicht: 70% Van het loon
Een zieke werknemer heeft twee jaar lang recht op doorbetaling van 70% Van het arbeidsloon (en ten minste het minimumloon), tenzij de ziekte met opzet is veroorzaakt. Dit volgt uit artikel 7:629 van het Burgerlijk Wetboek. Het hof heeft in deze kwestie dan ook bepaald dat de werkgever deze wettelijke loondoorbetalingsplicht niet kan ontlopen. 

Volgens de wet kan dat alleen wanneer de werknemer zijn arbeidsongeschiktheid met "opzet" heeft veroorzaakt. In de praktijk komt opzet bijna niet voor. Aangezien de bewijslast in beginsel op de werkgever rust, is opzet heel moeilijk te bewijzen. Het beoefenen van een blessuregevoelige sport is op zich onvoldoende om aan te nemen dat de werknemer de bedoeling heeft gehad om zichzelf te blesseren. 

Verder, zo stelde de werkgever, zou de chauffeur geen recht hebben op loon omdat hij zich niet als "goed werknemer" in de zin van artikel 7:611 BW had gedragen. Deze stelling werd door hof eveneens verworpen.

Bovenwettelijke aanvulling
Veel werknemers hebben recht op een aanvulling bovenop de wettelijke 70% Van het loon. Zo kennen veel CAO's een dergelijke bepaling maar het is ook mogelijk dat de individuele arbeidsovereenkomst een aanvulling bevat. Werknemers die niet onder een CAO vallen of zonder bepaling in het contract, hebben geen recht op een aanvulling. 

Schuld, toedoen, opzet
De chauffeur in kwestie valt onder de Beroepsgoederenvervoer-CAO. In deze CAO is een aanvulling tot 100% geregeld. Andere CAO's kunnen weer een ander percentage bevatten. Bijvoorbeeld bij de Uitzend-CAO is dit percentage 91%, in de Horeca-CAO 95% (tweede jaar 75%) en volgens de Thuiszorg-CAO moet de werkgever het eerste jaar tot 100% aanvullen, daarna tot 70%. 

In de CAO voor het Beroepsgoederenvervoer staat dat de werkgever de bovenwettelijke aanvulling niet hoeft te betalen indien de arbeidsongeschiktheid door "schuld of toedoen" van de werknemer is veroorzaakt. "Schuld of toedoen" in deze CAO is een veel ruimer begrip dan het wettelijke "opzet"-criterium. Het hof oordeelde dat de sportblessure niet opzettelijk, maar wel door eigen toedoen van de chauffeur was veroorzaakt. Om deze reden oordeelde het hof dat de werkgever wel de wettelijke 70% Van het loon moest doorbetalen, maar niet de CAO-loonaanvulling tot 100%. 

Het "schuld of toedoen"-criterium in de Beroepsgoederenvervoer-CAO is ook ruimer dan de criteria in andere CAO's: Zo spreekt de horeca-CAO over "opzet, grove schuld en/of verwijtbare nalatigheid", de Thuiszorg-CAO over "opzet" en de Uitzend-CAO zoekt aansluiting bij het wettelijke "opzet"-criterium. 

Het ging hier dus om een specifiek geval van een chauffeur die al vaak blessures had opgelopen en ondanks verzoeken van de werkgever om te stoppen, toch bleef doorgaan met het spelen van zaalvoetbal. Zeker in deze beroepsgroep heeft een blessure grote gevolgen, een chauffeur kan met een geblesseerde enkel niet meer rijden. Een werknemer met een kantoorbaan zou in zijn geval nog wel kunnen werken. 

Uit juridisch oogpunt is weinig kritiek mogelijk op de uitspraak van het hof. Vakbond FNV mag dan wel in de pers verontwaardigd reageren over het feit dat de betreffende chauffeur door een sportblessure minder salaris ontvangt, maar de FNV vergeet gemakshalve dat ze als vakbond zelf betrokken is geweest bij het opstellen van de letterlijke bewoordingen in de CAO die de chauffeur nu de das om hebben gedaan. 

Een ongewenst effect van de de uitspraak van het hof kan zijn dat nu meer werkgevers menen geen (volledig) loon te hoeven betalen aan personeel dat door een sportblessure niet beschikbaar is voor werk. Het is misschien nog wel te verdedigen dat een werkgever zijn werknemer verbiedt om een extreem blessuregevoelige sport te beoefenen, denk bijvoorbeeld aan een full-contact vechtsport. Ook mag van een werknemer verlangd worden dat hij de in een sport gebruikelijke beschermingsmaatregelen treft, zoals het dragen van scheenbeschermers of een valhelm. Maar aan vrijwel elke reguliere sport kleven nu eenmaal gevaren. Een situatie waarin elke sportblessure aanleiding is tot juridisch touwtrekken over de doorbetaling van het loon, is dan ook onwenselijk. 

Gerechtshof Arnhem, 27 juni 2006, LJN: AY5993
http://www.rechtspraak.nl/ljn.asp?ljn=AY5993

Laat een reactie achter

Restricted HTML

  • Allowed HTML tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.

Reacties (5)

Jan B
Sun, 09/03/2006 - 13:43

Het gaat dus een welles nietes spelletje worden, ik persoonlijk heb nog nooit een sportblessure opgelopen. Ik ben al wel een keer van de trap gevallen, stoot me wel eens ergens aan en verzin ze allemaal maar he...........

Sander Thomassen
Mon, 09/04/2006 - 13:42

Ik denk niet dat alle sportende werknemers nu moeten vrezen voor minder loon bij ziekte. De grens tussen opzet en schuld of toedoen is naar mijn mening wel vaag. Bovendien: is het gerechtvaardigd iemand in sportieve hobby te belemmeren? Zo ja, wanneer is dat toegestaan en op grond waarvan precies? De uitspraak van het gerechtshof is in deze zaak wellicht duidelijk. In andere gevallen kan het wellicht leiden tot vreemde situaties.

Lisette
Thu, 10/26/2006 - 11:02

niet eerlijk, minder loon.
Ik rij 3/4 keer per week paard, een blessure gevoelige sport.
Ik geef toe ALS er iets gebeurt is het vaak goed mis. Maar aan de andere kant ben ik nooit ziek en mijn collegas hebben nog wel eens een griepje.
(door een ongezonde levensstijl)
Is dat dan ook niet nadelig voor een werkgever??

Ab Woutersen
Thu, 10/26/2006 - 13:05

Een versleten knie noopt mij om het nu wat rustiger aan te doen, maar in 45 jaar actief voetballen feitelijk nooit hoeven verzuimen door die sport. In tegendeel: sport houd je gezond en maakt je dus een betere werknemer. Werkgevers zouden er goed aan doen eens uit te zoeken hoe het ziekteverzuim van actieve sporters zich verhoudt tot niet-sporters. Ik weet de uitslag bij voorbaat: actieve sporters verzuimen minder!!

ITALIAFAN
Mon, 02/19/2007 - 18:11

Zakelijk en prive moet je toch gescheiden houden?
Sport word toch in je priveleven gedaan?

Waarom lid worden van HelloLaw?
  • Krijg onbeperkt juridisch advies
  • Profiteer van de laagste prijzen
  • Krijg korting op advocaten
  • Bespaar geld
Word nu lid
Direct advies:
ma - do: 8.00 tot 20.00 uur
vrij: 8.00 tot 18.00 uur
za: 10.00 tot 18.00 uur